درباره هنرمند

نقاشی و خلق هنر برای من، پیش از آن‌که یک انتخاب باشد، بخشی از زندگی است؛ راهی برای زیستن، دیدن و بیرون ریختن چیزهایی که همیشه نمی‌توان آن‌ها را با کلمات بیان کرد.

فرآیند خلق برای من از یک ایدهٔ روشن یا یک پیام از پیش تعیین‌شده آغاز نمی‌شود. بیشتر اوقات، پیش از آن‌که بدانم قرار است چه چیزی شکل بگیرد، وارد فضایی درونی و متمرکز می‌شوم؛ حالتی که در آن مرز میان فکر کردن و ساختن کم‌رنگ می‌شود. موسیقی، سکوت، خلسه، رنگ و فضای کار می‌توانند مرا به این وضعیت غیرقابل‌وصف نزدیک کنند. سپس نقاشی آغاز می‌شود و اثر، قدم‌به‌قدم، خودش را آشکار می‌کند.

من تلاش نمی‌کنم ناخودآگاه را به یک مفهوم یا شعاری برای بیانیه تبدیل کنم. برعکس، سعی می‌کنم تا حد امکان در مسیر خلق دخالت نکنم و به آنچه در لحظه اتفاق می‌افتد اعتماد کنم. حتی انتخاب رنگ‌هایم نیز بیشتر اوقات آگاهانه نیست. گاهی پالت رنگی که در طول کار روی میز شکل می‌گیرد، پیش از آن‌که خودم بدانم چه اتفاقی افتاده، بخشی از مسیر نقاشی را برایم ساخته است.

فیگور انسانی نیز در بخشی از آثارم حضور دارد؛ اما برای من قرار نیست لزوماً نمایندهٔ یک مفهوم مشخص یا حامل یک پیام باشد. گاهی فیگور فقط جایی است که چیزی درونی می‌تواند خود را در کالبد آن آشکار کند. به همین دلیل، ترجیح می‌دهم به‌جای توضیح دادن بیش از اندازهٔ اثر، به خود اثر اجازه بدهم سخن بگوید.

من به این باور رسیده‌ام که باید تا حد امکان در خدمت هنر و نقاشی باشم، نه در خدمت توضیحی که دربارهٔ آن می‌توانستم یا خواهم توانست ارائه کنم. نقاشی برای من نوعی درون‌نگری و هم‌زمان نوعی برون‌ریزی است؛ حرکتی میان آنچه می‌دانم و آنچه هنوز نمی‌دانم. و شاید بخش مهمی از آفرینش، همین توانایی ناآرام ماندن، ساختن و ادامه دادن مدام باشد.